تعجیل در فرج آقا امام زمان(عج) صلوات

قصیده در مدح امام رضا

ای نجمه، جمال داور آوردی‏
مرآت رخ پیمبر آوردی‏

از پاکترین سلاله‏ی آدم‏
پاکیزه گلی معطر آوردی‏

با حسن محمدی صلی الله علیه و اله علی زادی‏
وز شاخه سرمدی بر آوردی‏

در ملک وجود شهریار دین‏
بر حسن خدای مظهر آوردی‏

جانی که بود مجسم آوردی‏
روحی که بود مصور آوردی‏

در بحر کمال گوهر افکندی‏
وز بحر جمال، جوهر آوردی‏

چشم همه‏ی ستارگان روشن‏
زیرا که مه منور آوردی‏

با علم و کمال جعفر صادق‏
فرزند ز پور جعفر آوردی‏

طفلی که به شیر پرده می‏گیرد
جان از عدوی ستمگر، آوردی‏

از پاکترین سلاله‏ی کوثر
در کثرت خیر کوثر آوردی‏

بر فلک کمال ناخدا زادی‏
بر چرخ جلال محور آوردی‏

هشتم ولی است و هفتمین قبله‏
ماهی که تو ماه منظر آوردی‏

بر قامت وی نگر قیامت بین‏
پیش از محشر، تو محشر آوردی‏

بر خلق خدا برای هر عصری‏
شاهنشه دادگستر آوردی‏

بر فرق کمال و دانش تقوی‏
ای پاک ملیکه افسر آوردی‏

بنیانگر عدل و داد و آزادی‏
بنیانکن فتنه و شر آوردی‏

ممدوح تمام عالم خلقت‏
محبوب خدای اکبر آوردی‏

من هر چه بوصف او سخن گویم‏
از آن بهتر، تو مادر آوردی‏

مصداق دگر بر آیه‏ی تطهیر
از نسل بتول اطهر آوردی‏

447

گر ختم رسل نبود پیغمبر
من می‏گفتم پیمبر آوردی‏

در کسوت جسم یک جهان جان را
کز جان باشد نکوتر، آوردی‏

ایمان زادی نه بلکه ایمان را
بر پیکر نازنین سر آوردی‏

در سینه‏ی جهل آذر افکندی‏
بر کشتی علم لنگر آوردی‏

یعنی پسر امام موسی را
بر ما تو امام و رهبر آوردی‏

زیبد صله گیری از خدا «میثم»
چون مدح رضا به دفتر آوردی‏

(نخل میثم ص 325)

قصیده در مدح ثامن الحجج

ای سند نجات من ولایت تو یا رضا
صحن نو و عتیق تو کعبه و کربلا رضا

دلم بود به یاد تو مدینة الرضا رضا
زیارتت به دین من زیارت خدا رضا

تو و کرامتت مرا ز خود مکن جدا، رضا
رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

شهی که خاک طوس از او آمده محترم توئی‏
مهی که نور می‏دهد بر عرب و عجم توئی‏

رؤف اهلبیتی و ولی ذوالکرم توئی‏
به مسجد الحرام دل قبله توئی حرم توئی‏

صفا و مروه می‏کند با حرمت رضا، رضا
رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

448

منم که بین طوطیان گرم ترانه‏ی توام‏
کبوتری شکسته پر در آشیانه‏ی توام‏

نیازمند گندمی در آستانه‏ی توام‏
بال زنان دورو بر نقاره خانه‏ی توام‏

اگر پرم ز کوی تو بگو پرم کجا، رضا
رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

الا الا ثنای تو، ذکر علی الدوام من‏
رؤف من، عطوف من، امید من، امام من‏

لحظه به لحظه دمبدم، بر حرمت سلام من‏
به غرفه‏های مرقدت، خورده گره زمام من‏

در حرمت گرفته‏ام ذکر رضا رضا رضا
رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

حیات جان پراکنده بوی خوش نسیم تو
مادر خلقت آمده سائله‏ی قدیم تو

صراط اولیای حق صراط مستقیم تو
دل ز فرشته می‏برد کبوتر حریم تو

ملک بسوی این حرم آورده التجا، رضا
رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

ناز کنم به سلطنت اگر تو را گدا شوم‏
نه لایقم گدا شوم گدات را فدا شوم‏

چه می‏شود قبول تو بخاطر خدا شوم‏
نه تو ز من جدا شوی نه من ز تو جدا شوم‏

نه من تو را رها کنم نه تو مرا رها، رضا
رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

449

توئی که درد روح را ز فیض تن دوا کنی‏
عقده ز کار عالمی به یک کرشمه واکنی‏

کلیم را عصا دهی مسیح را دعا کنی‏
چه می‏شود که یک نظر به قلب سنگ ما کنی‏

ای که بیک اشاره‏ات سنگ شود، طلا، رضا
رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

ولایت تو دین من نه دین من که دین، هم‏
محبتت فروغ دل چراغ هر دو عین، هم‏

عنایت تو بیشتر ز ظرف عالمین، هم‏
مقام زائرت فزون ز زائر حسین، هم‏

رشک برد زائرت زائر کربلا، رضا
رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

خزان شدم که بخشیم ز اشک و خون بهارها
به هر دقیقه عمر خود کشیدم انتظارها

که در طواف مرقدت مرا رسد فشارها
کنم دراز دست خود به عجز و ناله بارها

که پنجه‏ام گره خورد به غرفه‏ی، تو یا، رضا
رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

گلی که شد خزان تو بهار لاله چید از او
دلی که شد از آن تو، فروغ حق دمید از او

کسی که زائر تو شد عطا ز تو امید از او
زلطف و مرحمت کنی سه بار بازدید از او

450

تو را سزد تو را سزد تو را چنین عطا، رضا
رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

مرا به مهر خود ببر که با ولات زیستم‏
به تربتت شتافتم به غربتت گریستم‏

در آفتاب صحن تو اگر دمی بایستم‏
بسایه‏ی بهشت هم نیازمند نیستم‏

جهنم است بهر من بهشت بی رضا، رضا
رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

مرا تقرب خدای ولای تو سبب شده‏
مدح تو و ثنای تو دعای روز و شب شده‏

هر نفسی که می‏زنم سلسلة الذهب شده‏
کبوتر تو از ازل بذکر تو ادب شده‏

زبان من که باز شد تو را، زدم صدا، رضا
رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

توئی توئی که چون خدا نظر به بنده می‏کنی‏
توئی که جان مرده را دوباره زنده می‏کنی‏

تو شام تیره را سحر ز فیض خنده می‏کنی‏
تو نقش شیر پرده را شیر درنده می‏کنی‏

تو مور خسته را دهی بال و پرهما رضا
رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا رضا

(نخل میثم ص 327)

451

به هوای دیدن روی تو

بقضایت از دل و جان رضا که رضا به حسن قضا شدم‏
بسپاس حسن قضای تو ز ازل رضا برضا شدم‏

بگرفته نقد روان بکف که بکوی دوست کنم تلف‏
بامید بخشش ما سلف بجوار قبر رضا شدم‏

ز خزانه کرمت شها طلبم عنایت دمبدم‏
ببلای فیض ولای تو ز ازل قرین بلا شدم‏

دل و دین بکوی تو داده‏ام که بیک نظر کنیم نظر
تو خود آگهی ز دلم شها که گدای فیض لقا شدم‏

تو چو آفتاب ولایتی تو چو شاه ملک هدایتی‏
بامید نیل عطای تو ز دیار و یار جدا شدم‏

بهوای دیدن روی تو ز همه بریدم و سوی تو
بطواف کعبه کوی تو پی درک سعی صفا شدم‏

چو خزینه دار خدا توئی بیقین امام هدی توئی‏
نظری به میر جهانیت که بدرگه تو گدا شوم‏

(دیوان میر جهانی ص 42)

در آستان رضا تا سر نیاز نهادم‏
سر نیاز به درگاه بی نیاز نهادم‏

452

هزار شکر شدم کامران ز پرتو فیضش‏
چو راز خویش به منظور اهل راز نهادم‏

نهفته راز بگفتم در نیاز ببستم‏
در امید عطای روی خویش باز نهادم‏

چگونه قدر ندانم برای آنشب قدری‏
که در حریم رضا دل بسوز و ساز نهادم‏

بگرد مرقد او خواستم چو شمع بسوزم‏
ز آه و ناله دل خویش در گداز نهادم‏

مرا بکعبه چه حاجت که گرد کعبه کویش‏
طواف کردم و بر ابرویش نماز نهادم‏

نبود چاره مرا غیر شرح غم ببر او
یکان یکان همه را پیش چاره ساز نهادم‏

اگر چه خاطرم افسرده بود و حال پریشان‏
دل شکسته خود پیش دلنواز نهادم‏

نشیب مرتبه‏ای داشتم ز فرط جهالت‏
ز جلوه‏اش قدم خویش بر فراز نهادم‏

ز نظره‏ی کرم او ربوده شد دل حیران‏
چنانکه بر در جودش بنای آز نهادم‏

(دیوان میرجهانی ص 49)

453

شاها پناهم ده

الا ای طوس طوبی لک که خاکی دل نشین داری‏
نهان در خاک خود گنج جلال و علم و دین داری‏

مهین مهر سپهر ارتضا شاه فلک جاهی‏
کنار خویشتن هم چون امام هشتمین داری‏

فدایت ای شهنشاهی که اندر حشمت و قدرت‏
سماوات و زمین یکسر همه زیر نگین داری‏

نه تنها دانه من گیرم شها از مزرع جودت‏
که گرد خرمن خود صد هزاران خوشه چین داری‏

نظر کردی کشانیدی مرا در آستان خود
نمی‏پرسی چرا اشک غم اندر آستین داری‏

بدرگاهت پناه آورده‏ام شاها پناهم ده‏
نزیبد از تو مسکین رو سیاهیرا غمین داری‏

منم بیمار جرم و غم توئی درد مرا درمان‏
که در دارالشفای خود دوای آن و این داری‏

مس قلب سیاهم را با کسیر نظر زر کن‏
چو اندر کف میسر کیمیائی اینچنین داری‏

بمهمانخانه جود تو من شرمنده مهمانم‏
الا ای میزبان لطفی که مهمانی حزین داری‏

454

کریم و کان احسانی و جود ای مظهر رحمان‏
نه عیب تست گر لطفی بخاکستر نشین داری‏

اگر خوبم اگر بد ادعای دوستی دارم‏
بخوانی یا برانی اختیار مهر و کین داری‏

ولی بیچارگانرا چاره بخشی هست زیباتر
تو خود دانی که حیرانی به درد و غم قرین داری‏

(دیوان میرجهانی ص 65)

ای خاک طوس

ای خاک طوس چشم مرا توتیا توئی‏
مائیم دردمند و سراسر دوا توئی‏

داری دم مسیح تو ای خاک مشک بیز
یا نکهت بهشت که دارالشفا توئی‏

ای خاک طوس درد دلم را توئی علاج‏
بر دردها طبیب و بغمها دوا توئی‏

ای ارض طوس خاک تو گوگرد احمر است‏
قلب وجود ما همه را کیمیا توئی‏

ای خاک طوس رتبه‏ات این بس که از شرف‏
مهد امان و مشهد پاک رضا توئی‏

ای خاک طوس چون تو مقام رضا شدی‏
برتر هزار پایه ز عرش علا توئی‏

455

فریاد رس بهر غم و کافی بهر الم‏
حصن حصین عالم و کهف الوری توئی‏

و الشمس آیتی بود از روی انورت‏
توضیحش آنکه ترجمه‏ی و الضحی توئی‏

این می‏کشد مرا که بدین شوکت و جلال‏
در ارض طوس بی کس و بی آشنا توئی‏

و این می‏کشد مرا که بصد رنج و صد بلا
در دست خصم کشته‏ی زهر جفا توئی‏

 

نوشته شده توسط الله وردی در 91/02/27 ساعت موضوع | لینک ثابت

تو که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد

حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد

--

من دلم را بههوایتو نگه داشته ام

کن قدم رنجه که جایتونگه داشته ام

روزگاریست که باغ دلم افسرده و باز

این چمن را به صفای تو نگه داشته ام

برسر هر مژه ام ای به لب آهب شهید

قطره ها اشک عزای تو نگه داشته ام

ترسم از اشک غمت چشم من افتد از پا

خانه ای را که برای تو نگه داشته ام

تا شود مهر قبول عملم در کفنم

مهری ازکربوبلای تو نگه داشته ام

تو مرا از نظر لطف مینداز حسین

مگر تا چه وفای تونگه داشته ام

 

 

 

نوشته شده توسط الله وردی در 91/02/27 ساعت موضوع | لینک ثابت

به صف شدن همه ی دیوونه ها             

حی علی حرم خون خدا              

از توی عرش یکی فریاد میزنه              

سینه زنها پیش به سوی کربلا(۲)             

(۲)              

کسی که مهرتو به دل داره نمیشه پیر              

یه عمره که دلم شده به عشق تو اسیر              

(۲)               

میون جمع عاشقها و جمع نوکر ها               

اگر صدامو میشنوی                

دست منم بگیر}چند بار                 

تو بهترین رویایی،مه زیبایی،شه والایی                  

شهید عاشورایی،دم عیسایی،گل زهرایی                   

(۲)                    

حسین ابا عبدالله}چند بار                    

دلم خوشه برا تو سینه زنم                     

وقف شما روح و جون و بدنم                     

فقط آقا زیر لب دعام اینه                      

پیرهن سیاه بشه آخر کفنم(۲)                       

(۲)                        

دوباره این دلم گرفته حال شور و شین                         

غمت دلم رو برده از ازل به زیر دین                          

هر کی برای حاجتی تو روضه ها میاد                           

من اومدم بهت بگم                             

دوست دارم حسین}چند بار                            

تو بهترین رویایی،مه زیبایی،شه والایی                              

شهید عاشورایی،دم عیسایی،گل زهرایی                              

(۲)                               

حسین ابا عبدالله}چند بار                                 

از غم تو دل من غرق غمه                                 

دیوونتم اینو میگم به همه                                  

وقتی میخوام با تو درد دل کنم                                   

درد دلم فقط آقا حرمه(۲)                                     

ببین که سرخه سینه هامو و دیده ام کبود                                     

مهر تو از ازل حسین دل منو ربود                                       

دعای فاطمه یه عمره همره منه                                        

اگر که عاشقت شدم                                          

دست خودم نبود}چند بار                                        

تو صاحب دنیایی،بزرگ مایی،چقدر آقایی                                        

تو قبله ی دل هایی،شه تنهایی،تو بی همتایی                                       

(۲)                                        

حسین ابا عبد الله}چند بار                                  

 

نوشته شده توسط الله وردی در 91/02/23 ساعت موضوع | لینک ثابت

 

من خادمه در خانه شاه ولایم
جارو کش صحن و سرای مرتضایم
من امدم اینجا نه از بهر عزیزی
من آمدم در خانه حیدر کنیزی
خدمتگزار کودکان مه جبینم
من مادر عباسم و ام البنینم
در چشم خود بحری ز خون اشک دارم
من خاطری بد از فرات و مشک دارم
غم نیست گر عباس را در خون کشیدند
یا اینکه با شمشیر دستش را بریدند
چشمش اگر زخمی است این تاوان عشق است
در جنت فردوس او مهمان عشق است
گر جسم او در علقمه شد پاره پاره
شادم که زهرا کرده ماهم را نظاره
تنها غمم اینست او آبی نیاوُرد
با رفتنش امید را از خیمه ها برد
تا هست این دنیا و من زنده هستم
از مادر اصغر بسی شرمنده هستم

 

 

--

خزان غم به باغ یاس آمد
وفـات مـادر عبـاس آمد
علمدار امامت سرت بادا سلامت
نفس‌هـا آه آتشبـار گشته
که داغ فاطمه تکرار گشته
علمدار امامت سرت بادا سلامت
ز گلزار جنان یا ایهاالناس
به استقبال مادر آید عبّاس
علمدار امامت سرت بادا سلامت
بنی هاشم به نوحه دم بگیرید
بـرای فاطمـه مـاتم بـگیرید
علمدار امامت سرت بادا سلامت

اگر چه داغ عبّاسش بـه دل بود
ز اشک حضرت زهرا خجل بود
علمدار امامت سرت بادا سلامت
عزای همسر مولی المـوالی است
امیرالمؤمنین جای تو خالی است
علمدار امامت سرت بادا سلامت
درود ما به داغ روی داغش
سلام ما به قبر بی‌چـراغش
علمدار امامت سرت بادا سلامت

--

مخوان جانا دگر ام البنینم‏..

که من با محنت دنیا قرینم‏

مرا ام البنین گفتند، چون من‏..

پسرها داشتم ز آن شاه دینم‏

جوانان هر یکى چون ماه تابان‏..

بدندى از یسار و از یمینم‏

ولى امروز بى بال و پرستم‏..

نه فرزندان، نه سلطان مبینم‏

 

مرا ام البنین هر کس که خواند..

کنم یاد از بنین نازنینم‏

به خاطر آورم آن مه جبینان‏..

زنم سیلى به رخسار و جبینم

به نام عبد الله و عثمان و جعفر..

دگر عباس آن دُرّ ثمینم‏

--

بدون ماه قـــدم مــــی زنم ســــــــــــحر ها را
گرفته اند از این آســــــــــــــمان قمر ها را

     چقدر خاک ســرش ریخته است، معلوم است
     رسانده است به خانم کســــی خبرها را

نگاه کن سر پیری چه بی عصــــــــــــــا مانده
گرفته اند از این قد کمان پســــــــــــرها را

     چه مشکل است که از چهار تا پسرهــــــایش
     بیاورند برایش فقط سپـــــــــــــــــرهـــــا را

نشسته است سر راه و روضـــــــه می خواند
که در بیاورد آه آه رهگذرهــــــــــــــــــــا را

     ندیده است اگر چه ولی خـــــــــــــــــــبر دارد
     سر عمود عوض کرده شکل سرهــــــــا را

کنـــــــــــــار آب دو تا دست بر روی یک دست
رسانده است به ما خانم این خبرهــــــا را

     بشیر آمد و گفتی که از حسین بــــــــــــــــگو
     زعون دم زد و گفتی که از حسین بــــــگو

ستاره بودی و یکدفعه آفتاب شــــــــــــــــدی
برای خانه مولا که انتخاب شـــــــــــــــــدی

     به خانه ولی الله اعظم آمـــــــــــــــــــــــدی و
     دلیل عزت قوم بنی کلاب شـــــــــــــــدی

به جای اینکه شَوی مُدعی همســــــــری اش
کنیز حلقه به گوش ابوتراب شــــــــــــدی

     تنور خانه حیدر دوباره گرم شــــــــــــــــــــد و
     برای چرخش دستاس انتخاب شـــــــــــدی

چهار تا پســـــــــــــــــــر آوردی برای عــــلی
که جای فاطمه ام البنین شــــــــــــــــدی

     دلت همیشه چنین شوهری دعا می کـــرد
     تو مثل حضرت صدیقه مستجاب شـــــدی

اگر چه ضرب غلافــــــــــی به بازویت نگرفت
میان کوچــــــــــــه به دیوار زانویت نگـرفت

     تو را به قصد جسارت کســـــی اسیر نکرد
     به چادر عربیـــــــــــــــــی تو خار گیر نکرد

تو را که فرق عــلی دیده ای و خون حسن
به غیـــــــــــر کرب و بلا هیچ چیز پیر نکرد

     به احتـــــــــــــرام همــــــان تکه بوریا دیگر
     زمین خـــــــــــــانه تو نیـــــت حصیر نکرد

از آن زمــــــــــان که شنیدی خزان گلها را
هــــــــــــــــوای کوی تو باغ دلپذیر نکرد

     چه خوب شــــــــــد که نبودی کربلا بینی
     که دست دشمن دون رحم بر صغیر نکرد

به نعـــــــــــــــــــل تازه گرفتند تا بدنها را
به ضــــــــرب دست لگد میزدند زن ها را

 

 

-

فلک امشب به حالم ناله سرکن

به قلب پر ملالم ناله سر کن

فلک پرسیده ای از آسمانها

کجا رفته هلالم؟ ناله سرکن

 

خدایا خانمانم رفته بر باد

که تنها آشیانم رفته بر باد

مرا موی سپید خواهرم گفت

تمام دودمانم رفته بر باد.....

مه ابرو کمانم . رفته بر باد.....

انیس گریه هایم را گرفتند

توان دست و پایم را گرفتند

کمانی تر شدم از زینب افسوس

سر پیری عصایم را گرفتند....

-

چه کس گیسوی خون ؛ افشانده بر مشک

هــــزاران تیــــر هـا بنشانده بر مشک

ببین زینب چه آوردی برایم !

هنوزم رد خونش مانده بر مشک

......

شبی کابوس صد سر نیزه دیدم

شبی مهتاب را بــــر نیـــزه دیدم

به خود گفتم که بی عباس گشتم

که بـــر حلقوم اصغــــر نیــــزه دیدم

.....

بجوش ای خون که شد تعبیر خوابم

به خون افتاده مـــاه و آفـتـــــابـــم

تــــو و شـــرم از لبان اصغر ، عباس

مـن و شـــرم از دو چشمان ربـابــم

--

ای روح بلند بی نهایت

طوفان غرور رو کوه غیرت

جا داشت فرات خشک می شد

با یاد لبتو از خجالت

--

کم کم دلم از این و از آن سیر می شود

با چشم مهربان تو تسخیر می شود

این روزها مدام به این فکر می کنم

درباره ی من و تو چه تقدیر می شود

فرصت گذشت وقت زیادی نمانده است

تعجیل کن عزیز دلم دیر می شود

چشمم براه ماند و تو از در نیامدی

یعقوب انتظار دلم پیر می شود

(آقا بیا! دارد جوان سینه زنت پیر می شود)

--

در خانه دل ما را جز یار نمی گنجد

چون خلوت یار اینجاست اغیار نمی گنجد

در کار دو عالم ما چون دل به یکی دادیم

جز دست یکی ما را در کار نمی گنجد

مستیم و در این مستی بیخود شده از هستی

در محفل ما مستان هشیار نمی گنجد

اسرار دل پاکان با پاک دلان گویید

کاندر دل نامحرم اسرار نمی گنجد

گر عاشق دلداری با غیر چه دل داری

کان دل که در او غیر است دلدار نمی گنجد

از بخل و حسد بگذر در ما و تویی منگر

با مساله توحید این چار نمی گنجد

گر انس به حق داری از خلق گریزان شو

کآدم چو بهشتی شد در نار نمی گنجد

انسان چو موحد شد در شرک نمی ماند

آری گل این بستان با خار نمی گنجد

گفتار فواد آری در پرده بود لیکن

آنجا که بود کردار گفتار نمی گنجد

--

اي سليمان موري آمد بر درت

رد مكن او را بجان مادرت

اي كه صدها چون سليمان مور توست

چون كليم الله بسي در طور توست

اي اميد انبياء و اولياء

وي نگار نازنين اصفيا

خوش بحال آنكه جانانش تويي

ذكر و ورد و دين و ايمانش تويي

بر در دولت سرايت آمدم

تا زنم بوسه به پايت آمدم

آنقدر در مي زنم اين خانه را

تا ببينم روي صاحب خانه را

بس بود با غير تو گفت و شنود

بستن با غير تو عهد و قيود

بس بود با دوري تو ساختن

پس كي آيد تا بتو پرداختن

در كمند خود اسيرم كرده اي

از خلايق جمله سيرم كرده اي

اي انيس و مونس ديرينه ام

مي زنم سنگ تو را بر سينه ام

بر نمي دارم ز دامان تو دست

بسته ام عهد گدايي از الست

اي تن و جانم بلا گردان تو

كي كشم دست از تو و دامان تو

شوق ديدارت به من جان مي دهد

كي خدا بر هجر پايان مي دهد

--

السلام ای فاطمه ام البنین

السلام ای بانوی دنیای و دین

السلام ای همسر شیر خدا

مادر عباس و شمشیر خدا

السلام ای روح احسان و ادب

آسمان چهار خورشید عرب

در عزای چهار فرزند شهید

عاقبت چون فاطمه قدت خمید

روز تشیع تو ای بانوی دین

ریخت اشک چشم زین العابدین

حیف آنجا خانه یاست نبود

روز تشیع تو عباست نبود

در عزای چهار فرزند شهید

عاقبت چون فاطمه قدت خمید

تو نبودی در کنار علقمه

جای تو صاحب عزا شد فاطمه

لاله ی خونین نثار یاس کرد

گریه بر بی دستی عباس کرد

--

به جان مادرت . . .

ام البنین ای بانوی صبر و تحمل

بر دامنت امشب زدم دست توسل

ای همسر شیر خدا

رفتی از این دار فنا

جانم فدایت

در سینه ات کوهی پر از درد و بلا بود

هر روزو شب چشمت به راه کربلابود

شاید که عباس آید

بوی گل یاس آید

جانم فدایت

--

دروادیه قصابان . . .

سید و سالارما یا حجت الله

برس به فریاد ما بقیه الله

ما بی پناهیم

غرق گناهیم

بهر نجات شیعه عجل ظهورک

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط الله وردی در 91/02/17 ساعت موضوع | لینک ثابت

   بر در دوست به امید پناه آمده‎ایم                                                                   همره خیل غم و حسرت و آه آمده‎ایم

چون ندیدیم پناهى به همه مُلک جهان                                                              لاجرم سوى رضا بهر پناه آمده‎ایم

         از بیابان خطرخیز دیار ظلمات                                                                         تا به سرچشمه نور این همه راه آمده‎ایم

بهر دیدار چو بودیم تهى از حسنات                                                                 بر درش توبه کنان غرق گناه آمده‎ایم

چون نبودیم در این لشکر زوّار «امیر»                                                                  لاجرم جزء سیاهىّ سپاه آمده‎ایم

ما نداریم به جز «کوى رضا» بارگهى                                                                 به سر کوى تو با عشق و رضا آمده‎ایم

دست ما گیر و به مقصد برسان اى مولا!                                                             لنگ لنگان به تعب نیمه راه آمده‎ایم!

تو در این مصر عزیزى و گدایانى چند                                                                    به تمنا به در خانه شاه آمده‎ایم

هر طرف کوس «فنا» مى‎زند آهنگ رحیل                                                               ما به درگاه رضا بهر «بقا» آمده‎ایم

«ناصرم» خادم درگاه توأم اى محبوب                                                                   بی‎نوائیم پى برگ و نوا آمده‎ایم

 "آیة الله العظمی مکارم شیرازی

 

نوشته شده توسط الله وردی در 91/02/07 ساعت موضوع | لینک ثابت

بتاب ای مه نوبر کاشانه من       

که تاریک است امشب خانه من

بتاب ای مه که بینم روی نیلی    

 مشویم در دل شب جای سیلی

بتاب ای مه که تا با قلب خسته     

دهم من غسل پهلوی شکسته

بتاب ای مه که شویم من شبانه    

 ز اشک دیده جای تازیانه

بتاب ای مه که تا کلثوم و زینب     

نبیند روی مادر در دل شب

بتاب ای مه حسن مادر ندارد        

حسین من کسی بر سر ندارد

بتاب ای مه گلستانم خزان شد       

به زیر خاک زهرای جوان شد

بتاب ای مه که زهرا از دل خاک     

رود امشب بر سلطان لو لاک

علی امشب(رضایی)درد دل کرد     

گل خود را نهان چون زیر گل کرد

---

ای همسر مظلومه ام فاطمه جانم

بگو تو با علی سخن فاطمه جانم

می سوزم من شبها یا ام ابیها

یا فاطمه یا فاطمه فاطمه جانم

فدائی یه قرآن و دین جان جانانم

اشک یتیمان را ببین فاطمه جانم

روم به خانه کودکان ماه تابانم

جای تو می دهن نشان فاطمه جانم

زینب نگاهش بر در است

در ذکر مادر مادر است

گاهی حسینت نیمه شب

از من کند مادر طلب

سجاده ی نیمه شبت

افتاده دست زینبت

می بوسد آن سجاده را

مادر بیا ، مادر بیا

آین یتیمان در برم روح و ریحانم

گویند پدر کو مادرم فاطمه جانم

می سوزم من شبها یا ام ابیها

یا فاطمه یا فاطمه فاطمه جانم

--

از فراغ داغ زهرا – از نوا افتاده مولا

شمع و پروانه شد هر دو خاموش

بلبل از هجر گل رفته از هوش

فاطمه فاطمه فاطمه جان

فاطمه جان در خروشم – ناله ات آید به گوشم

ساقی یو داده پیمانه بشکست

سوره ی کوثرم رفته از دست

فاطمه فاطمه فاطمه جان

خانه ات را غم گرفته – زینبت ماتم گرفته

چون تو رفتی تو در این شب تار

سرنهاده حسینت به دیوار

فاطمه فاطمه فاطمه جان

-          ای بهشت آرزوهای علی

-          ای دوچشمت دین و دنیای علی

-          ای مسیحای علی لب باز کن

-          مشکل مشکل گشا را باز کن

 

نوشته شده توسط الله وردی در 91/02/07 ساعت موضوع | لینک ثابت

بتاب ای مه نوبر کاشانه من       

که تاریک است امشب خانه من

بتاب ای مه که بینم روی نیلی    

 مشویم در دل شب جای سیلی

بتاب ای مه که تا با قلب خسته     

دهم من غسل پهلوی شکسته

بتاب ای مه که شویم من شبانه    

 ز اشک دیده جای تازیانه

بتاب ای مه که تا کلثوم و زینب     

نبیند روی مادر در دل شب

بتاب ای مه حسن مادر ندارد        

حسین من کسی بر سر ندارد

بتاب ای مه گلستانم خزان شد       

به زیر خاک زهرای جوان شد

بتاب ای مه که زهرا از دل خاک     

رود امشب بر سلطان لو لاک

علی امشب(رضایی)درد دل کرد     

گل خود را نهان چون زیر گل کرد

 

 

 

نوشته شده توسط الله وردی در 91/02/07 ساعت موضوع | لینک ثابت

بی تو یا فاطمه با محنت دنیا چه کنم؟

وای با اینهمه غم، بی کس و تنها چه کنم؟

گیرم امروز به صد محنت و حسرت گذرد!

چون که فردا برسد، با غم فردا چه کنم؟

بی تو دنیاست مرا همچو کویری سوزان

دور از سایه ات، ای شاخه طوبی چه کنم؟

آتش فتنه زخاموشی تو روشن شد

در چنین مهلکه ای بضعه طاها چه کنم؟

من به دریای غمت کشتی طوفان زده ام!

پای بندم به تو و غرقه به دریا، چه کنم؟

ای که در رحلت احمد، بگرفتی دستم!

حال کز داغ تو افتاده ام از پا چه کنم؟

در دل شب زیتیمان تو پنهان گریم

گر صدایم شنود زینب کبری، چه کنم؟

شجر آل نبی کنده شده از ریشه دگر

شاخه بشکست و ثمر ریخت، خدایا چه کنم؟

گر محمد نگرد سینه مجروح تو را

یا کند روی کبود تو تماشا چه کنم؟

پرده از روی گناهان، چو حسان بردارند!

گر شفاعت نکند حضرت زهرا، چه کنم؟

--

غم آمد شادیم از یاد رفته  

توان از جسم عدل و داد رفته

دو دست خود علی بر هم زد و گفت

تمام هستیم بر باد رفته

 

 

نوشته شده توسط الله وردی در 91/02/06 ساعت موضوع | لینک ثابت

----لحظه دیدار می رسه-انگار که از --

چشاتو وا کن فاطمه علی گرفتار غمه

زانو بغل گرفته و / دنیا براش جهنمه

چشاتو واکن فاطمه نزار که تنها بمونه

سرشرو تو چاه بگیره- از غم دوریت بخونه

مرو زهرا

چشاتو واکن فاطمه/ نزار که تنها بمونه

سرشرو تو چاه بگیره- از غم دوریت بخونه

چشاتو وا کن فاطمه علی گرفتار غمه

زانو بغل گرفته و دنیا براش جهنمه(2)

-چشاتو وا کنو نزار که از لباش خنده بره

نزار که از کنار تو غمگینو شرمنده بره

چشاتو وا کن فاطمه که طاقتش طاق شده

تنهای تنها مونده و دنیا پر از نفاق شده

چشاتو وا کنو ببین زینب تو منتظره

چشاتو وا کنو نزار حسین به کربلا بره(2)

مرو زهرا

خدا نگهداری فاطمه رفتی برای همیشه

تنهای تنهام می زاری باور حیدر نمیشه

آخه بگو به کی بگم که رفتنت مرگ برام

علی رو تنها می زاری دنیا رو بی تو نمی خوام

رفتی ولی اینو بدون حروم بی تو خندیدن

تا وقتی که نفس دارم از روی تو شرمنده

-رفتی ولی بدون که من/ سرمرو تو چاه می زارم

به انتظار دیدنت/ تو خاطراتت اسیرم

زینب یه گوشه می شینه چادرتو سر میگیره

حسن تو کوچه چی دیده که اینجوری پر می گیره

بهار خونه ی علی  چه زود خزون تو رو گرفت

زمین برات کوچیک بودش که آسمون تو رو گرفت

خدا نگهدار فاطمه علی گرفتار غمه

خونه ی من بدون بدون تو فقط سرای ماتمه

می خوام بدونی فاطمه که من تا آخرین نفس

از عشق تو تو خونمون می شم یه مرغی تو قفس(2)

زینب یه گوشه می شینه چادرتو سر میگیره

حسن تو کوچه چی دیده که اینجوری پر می گیره

بهار خونه ی علی  چه زود خزون تو رو گرفت

زمین برات کوچیک بودش که آسمون تو رو گرفت

مرو زهرا

 

نوشته شده توسط الله وردی در 91/02/05 ساعت موضوع | لینک ثابت

سپارم در كنار مرقد او كاش جان امشب  ولي آهسته آهسته

بريز آب روان اسما به جسم اطهر زهرا ولي آهسته آهسته

بريز آب روان تا من بشويم مخفي از دشمن

تنش از زير پيراهن ولي آهسته آهسته

ببين شكسته پهلويش سيه گرديده بازويش

تو خود ريز آب بر رويش ولي آهسته آهسته

بود خون جاري اي اسما هنوز از سينه زهرا

بنال از اين غم عظما ولي آهسته آهسته

بيا اي دخترم زينب به نزد مادرت امشب

صدايش زن بتاب و تب ولي آهسته آهسته

حسين اي نو گل رعنا بيا با مادرت زهرا

وداع آخرين بنما ولي آهسته آهسته

همه خواب و علي بيدار سرش بنهاده بر ديوار

بگريد از فراق يار ولي آهسته آهسته

رود شبها سراغ او به قبر بي چراغ او

كند زاري ز داغ او ولي آهسته آهسته

 

نوشته شده توسط الله وردی در 91/02/03 ساعت موضوع | لینک ثابت

عزیز جانم رفتی به نوجوانی

دگر نخواهم بعد از تو زندگانی

آرام جانم ،روحو روانم

در نوجوانی رفتی فاطمه جانم

از هجر رویت زهرا من بی قرارم

به روی خاک قبرت سر می گذارم

ای غم گسارم ، ای خانه دارم

واویلتا واویلا  از این مصیبت

برگو چه سازم زهرا در این زمانه

مظلوم حسینت گیرد هر شب بهانه

به شورو شینم ، بهر حسینم

واویلتا واویلا  از این مصیبت

--

به بستر فاطمه افتاده و،مولا پرستارش

ببین حال پرستارو،مپرس احوال بیمارش

کسی ازآشنایان هم به دیدارش نمی آید

بود چشمش به در،تا کی اجل آید به دیدارش؟

علی از چشم زهرا چشم خود را بر نمی دارد

مجسم می کندعشق وفداکاری وایثارش

کند اشک علی راپاک با دستی که بشکسته

نخواهد اشک  مظلومی فرو ریزدبه رخسارش

علی گه دربغل زانو،گهی سر بر سر زانوست

تو گویی از جدایی می کند زهراخبردارش

به زحمت واکند چشم و،به سختی می نهد برهم

رمق رفته دگر ازدیدۀ تا صبح بیدارش

 

 

--

روزی که آتش می زدند خانه ما را
خون میچکید از سینه مادرم زهرا
حاجت مادرم دگررواشد-جوانیش فدای مرتضی شد
تا من بدیدم مادرم سخت ولرزیدم
ای کاش این منظره را من نمی دیدم
حاجت مادرم دگررواشد-جوانیش فدای مرتضی شد
روزی که آتش می زدند بیت ثارالله
فریاد می زد مادرم یا رسول الله
حاجت مادرم دگررواشد-جوانیش فدای مرتضی شد
از ضرب در مادر من از نفس افتاد
می گفت وفضه سوختم ،محسنم جان داد
حاجت مادرم دگررواشد-جوانیش فدای مرتضی شد

--

حیدر که هست پس تو چرا کار می کنی
جارو مکش که سرفه امانت نمی دهد
نانی بخور ,عزیزم دلم آب رفته ای
این کاسه های آب,توانت نمی دهد

 

دنبال رنگ چهره در آیینه ات مباش
آیینه شرم کرده نشانت نمی دهد
تابوت قوس دار و عجیبی که ساختم
شرحی  ز حجم جسم کمانت نمی دهد
دستاس!دست فاطمه ام پینه بسته است
از خواهش من است تکانت نمی دهد

--

دوباره شب شد و سردرد دارد
بميرم باز مادر درد دارد
از اين پهلو به آن پهلو شد و گفت
عزيزم زخم بستر درد دارد
شنيدم در قنوت وتر ميگفت

 

خدايا مرگ كمتر درد دارد
بر اين سوره بيا و دست مگذار
كه آيه آيه كوثر درد دارد
ز اشك باغبان پرسيدم و گفت
نگاه ياس پر پر درد دارد
گذشت و عصر عاشورا چشيدم
غلاف و دست كافر درد دارد

-

ممنونم اگر نروی، میمیرم اگر بروی
تو نور نگاه منی زهرا تو پناه منی

جان علی مرو ...من ماندم و داغ دلم
از روی تو من خجلم

اى‏ نخل‏ بریده ثمر،اى مادر کشته پسر زهر زهرا مرو مرو

--

ای مدینه ای همه سوز و گداز

ای شب تاریک صحرای حجاز

ای بیابان سکوت و اشک و خون

ای سپهر خیره چشم نیلگون

این سکوت این گریه آهسته چیست

این صدای ناله پیوسته چیست

خشت خشت خانه ای را زمزمه است

ناله یا فاطمه یا فاطمه است

خانه ما گرچه از خشت است و گل

پایه دیوار آن بر طاق عرش

وز پر خود عرشیان آورده فرش

سقف آن بالانشین کهشان

آستانش آسمان آسمان

خاک آن را شسته آب سلسبیل

گرد آن را رفته بال جبرئیل

حیف شد این خانه را آتش زدند

با کبوتر لانه را آتش زدند

خانه ای در بسته نه در نیمه باز

اهل آن چون شمع در سوز و گداز

دو کبوتر برده سر در بال من

هر دو گریانند بر احوال من

کرده بر تن چهار ساله بلبلی

رخت ماتم در غم خونین گلی

باغبانی با دو دست خویشتن

کرده خونین لاله خود را کفن

ساعت سخت فراغ آغاز شد

مخفی و آهسته درها باز شد

در دل تابوت جان حیدر است

هستی و تاب و توان حیدر است

گوئی آن شب مخفی از چشم همه

هم علی تشیع شد هم فاطمه

--

** مـمـنـونـم اي زهــر جــفــا ... کــردي مــرا حــاجــت روا **
                             ** بستي دو چشمم را که من ... ديــگـر نـبـيـنـم کــوچــه را **

** زهـر جـفــاي هـمـسـرم ... سـوزانـده از پـا تا سرم **
                                   ** زينب(س) تماشا کن ببين ... خون ريزد از چشم ترم **

** بـا ايـن دل بـشـکسته ام ... بـار سـفــر را بـسـتـه ام **
                                  ** من ميروم چون ديگراز ... زخـم زبـان ها خسته ام **

     ** ديــدم در آتــش لانـه را ... آن شـمع بي پروانه را **
                                   ** ديدم که زهرا(س) مادرم ... گـم کــرده راه خـانـه را **

** ديـدم کـه زهـرا(س) مـادرم ... از مرتضي(ع) رو ميگرفت **
                              ** وقـتــي کـه بـابــايــم نـبـود ... دسـتي بـه پـهـلو ميگرفت **

     ** مـانـند گـل پـژمرده بود ... او تـازيـانه خورده بود **
                                     ** گر من نبودم همرهش ... او بين کوچه مرده بود **

** يکي نبود تو اين کوچه ... به مــادرم کـــمـک کنه **
                                    ** اشک حسـينو پاک کنه ... به خـواهـرم کمک کنه **

--

کوفه دگر مولا ندارد ......

فاطمه ای حبیبه ی کردگار

نابقه و عالمه ی روزگار

در غم تو مدینه شد سوگوار

ای مانده بین درو دیوار

فاطمه جان خدا نگهدار

 

سوی خدا دست دعا گرفتی

ای یار بیمارم شفا گرفتی

جان دادهی ای جان مرا گرفتی

ای مانده بین درو دیوار

فاطمه جان خدا نگهدار

 

مر مر تنها پرسدار من

سوسو مزن شمع شب تار من

صدها گره افتاده در کار من

ای مانده بین درو دیوار

فاطمه جان خدا نگهدار

 

حسین سرباز ره دین بود

حسین قربانی یه آئین بود

عاقبت حق طلبی این بود

 

کربوبلا راه نجات است

حسین صفینه النجات است

 

 

نوشته شده توسط الله وردی در 91/02/01 ساعت موضوع | لینک ثابت